خدا وصيت منو،گوش بده، ناممو بخون

شايد ديگه من نباشم، مواظب عشقم بمون

ميسپرمش بهت ميرم، تمام تار و پودمو

يه وقت نياد برنجونيش، كسل كني وجودمو

خدا يه وقت كسي نياد بدزده قلب سادشو

كسي نياد تو زندگيش بشينه زير سايشو و دروغ بگه دوسش داره

خيلي بده زمونمون

خدا!

سپردمش بهت، مواظب عشقم بمون

فردا قراره من و تو از همديگه جدا بشيم

فردا قراره همدم گريه ي بيصدا بشيم

تو كوچه هاي بيكسي نيستي و پرسه ميزنم

آي ادما نگاه كنيد،غريب شهرتون منم

يادش بخير من و تو و يه قلب پاك و بي غرور

كي ميخواد فردا تو رو ازم بگيره

كاش خونش ويرونه شه آتيش بگيره

ما بايد فردا رو از دنيا بگيريم

ما اگه از هم جدا بشيم ميميريم

ما بايد قدر اين روزها رو بدونيم

واي اگه فردا بياد تنها ميمونيم

خدا شايد اين عشقي كه من ميگم رو تو نشناسي

نزديكترين كسم اونه، خيلي دوسش دارم، راستي

يادم نره بهت بگم نزديكترين ِ من اونه

خودم مهم نيس اما اون نزاري تنها بمونه

بميرم واسه هق هقش، گريه چقدر بهش مياد

وقتي كه حرسش ميگيره ميگه ازم بدش مياد

اما وقتي آروم ميشه، ميبينه من بغضم گرفت

همين ديوونه بازياش از اول چشمم رو گرفت

حالا كه ديگه مجبوريم، از همديگه وداع كنيم

بيا به ياد اون روزها همديگرو دعا كنيم

يه وقت ديدي دعا گرفت خدا نزاست جدا بشيم

اي واي داره فردا مياد بايد دست به دعا بشيم

با قلب پاكت از خدا بخواه منو صبرم بده

هنوز نرفتي از پيشم دوريت داره زجرم ميده

كي ميخواد فردا تو رو ازم بگيره

كاش خونش ويرونه شه آتيش بگيره

عزيزم يادت نره دنيا دو روزه

نميخوام فردا دلت واسم بسوزه

در هنگام جدایی فقط پاها از هم جدا میشن.

قلبها همیشه با هم بوده و هستند

این راه هاست که از هم جدا میشن و پاها را به دنبال خود میکشد

گفتمش :

فانوس ماه ، می دهد از چشم بيداری  نشان

گفت : اما در شبی اين گونه گنگ ،

هيچ آوايی نمی آيد به گوش

گفتمش : اما دل من می تپد ، گوش کن اينک صدای پای اوست !

گفت : ای افسوس ، در اين دام مرگ ، باز صيد تازه ای را می برند

اين صدای پای اوست ...!

گريه ای افتاد در من بی امان

در ميان اشک ها پرسيدمش :

خوش ترين لبخند چيست؟

شعله ای در چشم تاريکش شکفت ،

جوش خون در گونه اش آتش فشاند

گفت :

لبخندی که عشق سر بلند

وقت مردن بر لب مردان نشاند

من زجا بر خاستم

                                بوسيدمش...!

تحمل کردن زيباست اگر قرار باشد روزي به تو برسم

انتظار اسان است اگر قرار باشد دوباره تو را ببينم

زندگي شيرين است اگر قرار باشد مزه ي دستان تو را بچشم

مشکلات حل مي شود اگر قرار باشد روزي به پاي تو بميرم

اشک ها همه به لبخند تبديل مي شود اگرقرارباشد تو را يک بار ببوسم

و لبخند ها دوباره به اشک فقط اگر ببينم خيال رفتن داري

اما بدان دوستت دارم از پشت اين همه فاصله از پشت اين همه حرف

ديوانه عشق توام

از عشق تو يارا ، لحظه لحظه مست مستم

به تو دل داده ام و كوچه گردي بت پرستم

بي تو من ديوانه ام ، با عشق تو فرزانه ام

هر لحظه من با ياد تو ، آواره اي بي خانه ام

در به در دنبال تو ، اين دل به سوي كوي تو

در حسرت ديدار تو ، مجنون شدم بر روي تو

آن صوت بي تكرار تو ، آرامش قلب منست

روح زلال و پاك تو ، تنها دليل بودنست

با من بمان ، با من بخوان ، اي همه بود و نبود

ديوانه عشق توام ، اي هستي و اي تار و پود

بیا گناه ندارد به هم نگاه کنیم

و تازه داشته باشد بیا گناه کنیم

نگاه و بوسه و لبخند اگر گناه بوَد

بیا که نامه اعمال خود سیاه کنیم

بیا به نیم نگاهی و خنده ای و لبی

تمام آخرت خویش را تباه کنیم

به شور و شادی و شوق و شراره تن بدهیم

و بار کوه غم از شور عشق کاه کنیم

و زنده زنده در آغوش هم کباب شویم

و خنده، ...به فرهنگ مرده خواه کنیم

گناه ، نقطه آغاز عاشقی است، بیا

که شاید از سر این نقطه عزم راه کنیم

اگربه خاطر هم عاشقانه بر خیزیم

نمی رسیم به جایی که اشتباه کنیم

برای سرخوشی لحظه هات هم که شده

بیا گناه ندارد به هم نگاه کنیم

خدايا از يه سال هم گذشته كه در حسرت يه نگاهم.

خودت مي دوني چقدر صبوري كردم.

ديگه طاقت ندارم

مي خوام ببينمش

چشمم رو به چشمهاي عاشقش بدوزم و با تموم وجودم بگم دوسش دارم

مي خوام تو بغلش باشم

مي خوام گرماي آرامشبخش آغوشش رو حس كنم

مي خوام ببوسمش

مي خوام لبهام رو روي لبهاي نازنينش بذارم

مي خوام اونقدر ببوسمش كه وجودم با وجودش يكي شه

خدايا

كمكم كن

نكنه مشكلي پيش بياد

خدايا تو خودت راهمون رو به هم پيوند دادي

وگرنه من كجا و اون كجا

پس كمكم كن از تلاطم  به ساحل آرامش برسم

نیاز عاشقان معشوق را بر ناز می دارد تو سرتا پا وفا بودی تو را من بی وفا کردم

انتظار

 من اینجا ایستاده ام

بر آستانه ی این در

رو به جاده ای بی انتها

و منتظرم

از زمان غروب خورشید

و آمدن ستارگان

***

من اینجا ایستاده ام

و قلبم هنوز می گرید

بر اندوه جدایـــــــــــــــــــــــــــــــــــی

من اینجا ایستاده ام

در آغوش باد

و در پناه باران

و خواهم ایستاد

هر روز و هر زمان

تا چشمانــــــــــم

آمدنت را نوید دهند

و ستاره های تاریک قلبــــــــــــــــــــم

با حضورت نورانی شوند.

من هنوز ایستاده ام

و خواهــــــــــــــــــــــــــــم ایستاد

بیش از این منتظرم نگذار...

بیا...

نیلوفر نمناک

شبان گاهان لب در یاچه می رفتم

ومی گفتم به خود

او یک شب آن جا دیده خواهد شد.

من او را پیش از این هرگز ندیده

نام او را نیز نشنیده

ولی انگار باهم روزگاری اشنا بودیم

نمی دانم کجا بودیم

که من در نیلی چشمان او

او در کبود رودشعر من

زمان ها در شنا بودیم

شبی آمد ولیکن دیر وقت آمد

نه فانوسی نه مهتابی

هوا بس تیره بود و دامن دریاچه پرتوفان

سوار قایقی گشتیم و برخیزاب رفتیم تا دیری

ولی دردا چه تقدیری!

من او را باز هم نشناختم ، زیرا

که شب بود و موج نیرومند

ز ان سو قصه تلخی است

ای افسوس ، ای اندوه

او را موج ها بردند!

واینک

هر سحر در قلب من ، نیلوفری نمناک می روید...

ابر را به تو می سپارم که از جنس بارانی

شکوفه را به تو می سپارم که از جنس بهاری

روز را به تو می سپارم که از جنس آفتابی

خواب را به تو می سپارم که از جنس رویایی

موج را به تو می سپارم که از جنس دریایی

طوفان را به تو می سپارم که از جنس غوغایی

زندگی را به تو می سپارم که از جنس طراوتی

نوازش را به تو می سپارم که از جنس لطافتی

آرامش را به تو می سپارم که از جنس رضایتی

آغاز را به تو می سپارم که از جنس نهایتی

نیاز را به تو می سپارم که از جنس سخاوتی

اقاقیا را به تو می سپارم که عطر محبتی

فقط یک چیز می خواهم

""""دلت را به من بسپار""""